Het is de tweede week van het basketbalkamp dat onder leiding staat van Mario Bennes met de tweede groep jongens en meisjes die fanatiek hun basketbalvaardigheden willen verbeteren in de zomer. En het is bij de trainingen goed te zien dat deze jongens en meisjes in de eerste dagen dat ze in Landsmeer basketbal geleefd hebben, meer kunnen dan de gemiddelde basketballer.

De Ballhandling ziet er vaak strak uit, positie zoeken, altijd dreigend naar de basket toe met een fake of een penetratie, geen alleen-op-de-wereld-basketball maar op tijd passen naar de open teamgenoot en snel terug in de verdediging en in de rebound. Kortom, automatismen zitten er beter in en de jonge basketballers lijken beter te weten wat ze moeten doen op het veld dan hun leeftijdsgenoten.

De spelers zijn verdeeld over het veld naar de verschillende posities die ze hebben. Centers bij Martin Esajas natuurlijk en bijvoorbeeld een groep guards / forward bij trainers Jinga Gosschalk en Ed Norvell. “Achter de rug langs, tussen de benen door, van hand wisselen en lay-up” is een van de oefeningen die de basketballers moeten uitvoeren. Een lastige oefening voor jonge basketballers maar ze gaan meteen aan de gang en het ziet er goed uit.

En het gaat al om de prijzen. Er zijn er veel te winnen zoals natuurlijk de MVP maar bijvoorbeeld ook de Mario Bennes Award of de Hustler en de Pechprijs voor de pechvogel van de week. Op A4-tjes bij de ingang is elke dag te zien hoe het gaat, de spelers krijgen continu punten voor hun prestaties. Als je heel veel punten hebt dan doe je mee in het All-starteam. En de spelertjes zijn scherp want als ze minder punten zien dan ze verdiend hebben, halen ze meteen hun coach erbij om het onrecht te laten herstellen.

Het is een bijzondere combinatie van plezier hebben met elkaar en fanatiek, serieus basketballen. Julian is er deze week voor de eerste keer. Hij is hier gekomen om leuk te basketballen en om andere kinderen te ontmoeten. Julian vertelt trots dat hij de beste schutter is van zijn team. Meteen komt er een andere basketballer op hem af om te vragen of dat echt klopt, of hij de beste schutter is. De sfeer en mentaliteit is even later goed te zien als een andere speler, Laurens, naar de basket gaat voor een lay-up maar bij de baseline hard in aanvaring komt met center Martin Esajas.

Laurens gaat hard naar de grond en even kermt hij het uit van de pijn, zijn linkerknie vast grijpend. Hulp komt snel van alle kanten, de coaches helpen hem overeind en hij krijgt applaus voor zijn moed. Maar het is nog niet voorbij, want er waren in de wedstrijd 4 seconden te gaan. Met de fout van Esajas heeft Laurens twee vrije worpen verdiend. Met de tranen nog in zijn ogen staat hij op de vrije worplijn waarvan hij allebei zijn vrije worpen maakt. Twee keer just net!

En dan is het tijd om nog een andere kant van het basketball te laten zien aan elkaar en de ouders. Het is tijd voor de show. De coaches basketballen tegen de teams en in deze ongelijke strijd met goed gevulde court side seats gaat het om meer dan de basketball, de toeschouwers willen entertainment. Er zijn coole moves te zien of een klein gozertje wordt door een reus opgetild en er is veel vriendelijke trash talk . En er is een luid applaus als het de kleintjes dan toch lukt een basket te maken.